سلام به شما که با عشق زنده اید

" دوستت دارم "

      سكوتم را به باران هديه كردم

                                     تمام زندگي را گريه كردم

 نبودي در فراق شانه هايت

                                  به هر خاكي رسيدم تكيه كردم

شبانگاهان صداي مهیبی در شب سکوتم را با ترنم هاي پر دردش فزوني داد صداي وحشتناک از يک زخم بر قلبی ندا مي داد زخم قلب از براي لانه اي خاموش و تاریک پي بالي شکسته از براي جوشش يک روح بود کز عمق جان اشک او لبريز شد قطره اي اشک در فضا لغزيد درخت جوانیش خشکو بی جان شد شاخه هایش در هم شکست که ناگهان بغضم سکوت سينه ي شب را شکست ناگهان اشکم بارید